POLOWACZKA POLOWACZKA


STRONA GŁÓWNA REKLAMA


BROŃ KRÓTKA

Broń krótka to taka której długość lufy nie przekracza 30 cm a długość całkowita 60 cm przynajmniej tak określają ją przepisy. Według mnie lepszym określeniem opisującym ten rodzaj broni jest anglojęzyczne handgun czyli broń do ręki, wskazujące na możliwość strzelania z niej przy użyciu jednej ręki. Ale nie będę zagłębiał się tutaj w temat klasyfikacji broni, oraz naukowych wywodów w którym momencie broń krótka jest krótką a w którym przestaje nią być. Podstawowa zaleta broni krótkiej to możliwość swobodnego strzelania przy użyciu jednej ręki, duże możliwości manewrowania w ciasnej przestrzeni. I co najważniejsze po odpowiednim treningu możliwość strzelania instynktownego, to jest takiego w którym uwagę koncentruje się na punkcie w który ma uderzyć pocisk, bez kontroli nad przyrządami celowniczymi.



Polowanie z bronią krótką nie jest rozpowszechnione tak jak z innymi rodzajami broni. Jest to spowodowane restrykcyjnym podejściem do jej dostępności. Ograniczenia jakimi poddawani są właściciele broni krótkiej nie pozwalają nawet na rozwój w szerszym zakresie strzelectwa sportowego. Ostatnio pojawiła się możliwość dostępu do broni krótkiej opracowanej przed rokiem 1850. Są to pistolety i rewolwery kapiszonowe ładowane odprzodowo. Można je z powodzeniem używać do celów łowieckich, jeżeli tylko dołożymy należytej staranności w doborze odpowiedniego ładunku do posiadanej broni. Praktycznie nie skrępowany rozwój łowiectwa z bronią krótką jest na kontynencie amerykańskim, również przepisy niektórych europejskich krajów zezwalają na odstrzeliwanie zwierzyny z broni krótkiej.



Sytuacje w jakich używa się broni krótkiej w łowiectwie można podzielić na:

Możliwe są wszelkie wariacie tych przyczyn dla jakich wybieramy się z bronią krótką w teren. Ponieważ i tak wszystko sprowadza się do ciągu strzelec-broń-cel zajmę się określeniem rodzaju broni z jakiej będzie strzelane do określonego celu.
Jest kilka informacji które należy sobie przyswoić by w miarę swobodnie poruszać się w temacie. Jak również poznać kilka założeń teoretycznych pozwalających zaoszczędzić czas na odkrywaniu prawd już odkrytych aczkolwiek niezbędnych przy używaniu broni w łowiectwie:



Podstawowe określenia
Energia kinetyczna pocisku

Obliczana ze wzoru gdzie m - masa pocisku, V - prędkość pocisku. Jest to wielkość podawana we wszystkich katalogach producentów amunicji, zwyczajowo używana jest do określania przydatności do odstrzału zwierzyny. Sugerował bym umiarkowaną wiarę w to co jest napisane w katalogach, zwłaszcza jeśli chodzi o wartości dotyczące dalszych odległości od wylotu lufy. Większość producentów amunicji nie podaje czy faktycznie mierzy prędkość pocisku na podanej odległości czy wylicza ją matematycznie.

Energia skuteczna rażenia

Jest to wartość energii wystarczającej do ubicia zwierza o określonej masie czyli energia jaką musi posiadać pocisk do wykonania pracy wniknięcia w tuszę zwierza na żądaną głębokość. Jeśli określenie energii kinetycznej jest proste to dokładne określenie energii skutecznego rażenia jest praktycznie niemożliwe. Chociaż by z tego powodu iż różna jest odporność zwierzyny na traktowanie ołowiem, nawet wewnątrz jednego gatunku nie mówiąc już o zwierzynie różnych gatunków posiadających taką samą masę. Wzory podawane w publikacjach dotyczących tej energii wprowadzają wiele stałych wyznaczanych doświadczalnie, dokładnie nie wiadomo z jakich kryteriów korzystano przy ich wyznaczaniu. Mógłbym zaproponować własną zależność gdzie E energia wyrażona w [J], m - masa zwierza wyrażona w kg. Zależność ta jest dobra jak każda inna określająca energię skutecznego rażenia.

Energia obalająca

Energia która po trafieniu pocisku w zwierzę powoduje natychmiastowe zaprzestanie funkcjonowania organizmu. Przy trafieniu w ważne organy życiowe powoduje natychmiastową śmierć, przy trafieniu w organy mniej ważne daje czas na poprawienie nieskutecznego trafienia. Nie ma tu określeń pośrednich, albo nabój ma energię obalająca albo jej nie ma. Istnieją wzory do jej wyznaczania, uważam jednak że są jeszcze mniej wiarygodne niż wzory do wyznaczania energii skutecznego rażenia. Wolę opierać się na doświadczeniu ludzi posługujących się danym nabojem i ich obserwacji reakcji zwierza na kule oraz rankingach naboi tworzonych przez praktyków.

Energia odrzutu broni

Odrzut zjawisko polegające na wprowadzeniu broni w ruch przez gazy prochowe. Kierunek odrzutu jest przeciwny do kierunku pocisku. Jest to zjawisko w większości nie pożądane (poza przypadkami broni samopowtarzalnej wykorzystującej odrzut do cyklu przeładowania) i znacząco wpływające na pogorszenie celności jak i komfort strzelca. Energia broni podczas odrzutu przekazywana jest na strzelca. Znośna wartość energii odrzutu dla broni krótkiej wojskowej i policyjnej określana jest na 5J, rozumie się iż broń myśliwska posiada znacznie większą energię odrzutu, sięgającą 40J. W celu zmniejszenia oddziaływania energii odrzutu stosowane są urządzenia wylotowe kompensujące, jak również specjalne profilowane okładki chwytów broni. Decydując się na broń trzeba wiedzieć czy jesteśmy w stanie nad nią zapanować podczas strzału. Mimo stosowania urządzeń osłabiających odrzut w broni strzelającej najmocniejszymi nabojami jego wartość jest nie do zniesienia przez większość przeciętnych strzelców. W drodze treningu można nauczyć się przyjmować i amortyzować energię odrzutu.

Skuteczność pocisku

Skuteczność pocisku w obaleniu żywego celu zależy od jego masy, prędkości z jaką porusza się pocisk oraz jego kształtu i materiału z jakiego jest zrobiony. O ile dwie pierwsze wartości odzwierciadlają energię z jaką uderza pocisk w cel to kształt i materiał pocisku określają zdolność do przekazywania tej energii. Eksperymenty z żelatyną czy ostrzeliwanie martwych świńskich zwłok pozwalają na obserwacje zniszczeń wywołanych przez pocisk. Działania te nie są w stanie odpowiedzieć na pytanie jak zachowa się żywy organizm. Zebrane informacje z praktycznego zastosowania dają tylko pogląd na skuteczność pocisków. Zbyt duże są różnice w stosowanych kalibrach, typach broni, warunków przy jakich odbywało się strzelanie i oczywiście celów do jakich strzelano. Z doświadczeń myśliwych oraz wszelkich służb mundurowych ustalono następującą kolejność od najskuteczniejszego do najgorszego:

Należy zaznaczyć że skuteczność pocisku uzależniona jest od jego prędkości. Przy zbyt niskiej prędkości (orientacyjnie poniżej 300 m/s) nie nastąpi deformacja pocisku przy wniknięciu w cel. W przypadku braku deformacji skuteczność wszystkich pocisków jest porównywalna. Istotną wartością przy polowaniu na dużego zwierza jest głębokość wnikania pocisku w ciało. Przy zbyt małej nie nastąpi uszkodzenie ważnych życiowo organów. Pocisk półpłaszczowy z wgłębieniem na wierzchołku o masie 8,1g mocnego kalibru za jaki uchodzi 357 magnum zagłębia się w żelatynę na głębokość zaledwie na 36 cm, co nie daje możliwości przestrzelenia z tego pocisku jelenia na wylot. Przy użyciu cięższych i twardszych pocisków można uzyskać większą głębokość wnikania. przedstawienie ważnych życiowo organów dzika w które najlepiej trafiać W pewnym stopniu mniejszą skuteczność pocisku można zrekompensować dobrym ulokowaniem kuli. Dobre ulokowanie odpowiedniej kuli to termin dość pokrętny i mglisty. A oznacza ni mniej ni więcej jak to, że kule należy umieszczać w ważnych życiowo organach. Natychmiastową śmierć powoduje uszkodzenie centralnego ośrodka nerwowego, czyli mózgu. Trafienie w rdzeń kręgowy powoduje paraliż to jest pozbawienie możliwości poruszania. Trafienie w serce i główne naczynia krwionośne powodują odcięcie dopływu krwi do mózgu i podobny skutek jak przy trafieniu w mózg. Różnica polega na tym, że nastąpi to po kilku lub kilkunastu sekundach. Trafienia w płuca jeśli spowodują natychmiastowy silny krwotok uniemożliwiający oddychanie kończą się śmiercią po kilkudziesięciu sekundach. Pozostałe trafienia w organy wewnętrzne nawet jeśli są śmiertelne to po kilku godzinach, w najlepszym razie fundując atrakcje poszukiwania postrzałka. Oczywiście są pewne wyjątki od tych reguł. Zwierz po trafieniu dostaje szoku i pada martwy od rany którą nie można by określić jako ciężką, nie mówiąc o śmiertelnej. Tudzież po przyjęciu niewyobrażanej ilości ołowiu, funkcjonuje i może być zagrożeniem dla myśliwego. Odporność na postrzelenia zależy od kondycji fizycznej, stanu emocjonalnego oraz w dużej mierze od gatunkowej odporności zwierzęcia. Myśliwy w odróżnieniu od strzelca dziurawiącego tarczę musi znać anatomię zwierzyny na którą poluje. Jak również musi wiedzieć że nie dziurawi kartki papieru i dostosować nabój do zwierzyny na jaką poluje. Poprawnie umieszczony pocisk posiadający niezbędną energię zaoszczędzi cierpień zwierzęciu i nam zbędnych poszukiwań. Nie wspominając o niebezpieczeństwie na jakie wystawia się myśliwy strzelając z odległości 20 m do dzika czy dajmy na to niedźwiedzia Dobrym szkoleniem w poznawaniu anatomii zwierzyny jest używanie dwustronnych tarcz. Z jednej strony znajduje się sylwetka zwierza, na drugiej zaś stronie zaznaczone są jego wewnętrzne organy.



Naboje

Zasadniczą kwestią nawet ważniejszą niż wybór broni jest wyboru naboju. Należy wybrać nabój posiadający wystarczającą energię i kaliber do ustrzelenia zwierzyny na którą polujemy. Dobór odpowiedniego naboju można przeprowadzić w dwojaki sposób. Pierwszy polega na obliczeniu niezbędnej energii skutecznego rażenia na podstawie masy zwierzęcia i odszukaniu w tabelach balistycznych naboju o energii równej lub większej od obliczonej. Poniżej pokazane są parametry kilku najczęściej używanych nabojów w łowiectwie do broni krótkiej. Dane te należy przyjąć jako orientacyjne i porównawcze do określenia różnic pomiędzy nabojami.

Jest też kilka typów broni krótkiej strzelającej nabojami przeznaczonymi do sztucerów, zwłaszcza konstrukcje z zamkiem ślizgowo-obrotowym lub z łamaną lufą.

Drugim sposobem o wiele prostszym jest korzystanie z wiedzy innych. Istnieje wiele klasyfikacji zwierzyny i naboi stosowanych do jej odstrzału. Jedną z nich jest klasyfikacja ze względu na wagę zwierzyny oraz przyporządkowaniu do niej odpowiedniego naboju.

Zwierzyna drobna, waga zwierzęcia nie więcej niż 10 kg

Zając, królik, wszelkie ptactwo, drobne drapieżniki z lisem włącznie. kilka naboi 22LR różniących się balistyką i typem pocisku nabój 22WRM w porównaniu do 22 LR Podstawowym nabojem na tą zwierzynę jest 22LR we wszelkich możliwych kombinacjach zastosowanych pocisków. Jest to bodaj najbardziej rozpowszechniony nabój stosowany w sportowej broni krótkiej. Broń strzelająca tym nabojem jest łatwa w opanowaniu i można w miarę szybko uzyskać z niej zadowalającą celność. Niska cena standardowych naboi pozwala na ekonomiczne prowadzenie treningów. Przy zastosowaniu amunicji o wyższych parametrach można śmiało uzyskać celność pozwalającą na odległości 70 m umieścić wszystkie przestrzeliny w kole o średnicy 5 cm. Co pozwala w praktyce polować na wszelką drobną zwierzynę, poczynając od szczura. Należy zaznaczyć że przy odstrzale zwierzyny wielkości lisa na graniczne odległości zauważa się pewien niedostatek mocy, wymaga to zwiększenia precyzji strzału, co i tak nie rekompensuje spadku penetracji tuszy przez pocisk. Po prostu ma on swoje ograniczenia i niema co poza nie wychodzić. Możliwe że uda się strzelić zwierze na dużą odległość jednak należy zakwalifikować to jako przypadek. Pomimo ograniczeń jakie posiada ten nabój, jeśli tylko będzie taka możliwość należy zaopatrzyć się w broń tego kalibru. Rozwinięciem naboju 22LR jest 22 WMR. Podobno podstawą jego opracowania była chęć zwiększenia możliwości 22LR. W stosunku do 22LR ma wydłużoną i większą średnicę łuski. Może on być skutecznym zamiennikiem 22LR przy odstrzale zwierzyny na graniczne odległości dla tego naboju. Do odstrzału zwierzyny w tej grupie z powodzeniem można stosować również naboje mocniejsze ze pociskami słabo lub nie ulegającymi deformacji.


naboje 38 SPECIAL i 9 mm Parabelum Zwierzyna średniej wielkości (jak na warunki europejskie) do 70 kg

Sarna, mały dzik, itp. Zastosowanie tu mogą mieć wszelkiego rodzaju naboje ogólnie stosowane do broni krótkiej pod warunkiem, że będą scalone z pociskami stosowanymi w łowiectwie i zdolnymi do przeniesienia odpowiedniej energii. W tej grupie można umieścić najbardziej rozpowszechniony nabój do broni krótkiej 9 mm Parabelum (9 mm Luger) oraz kilka innych ogólnie stosowanych w policji i wojsku.



Zwierzyna cięższa niż 100 kg naboje 44 MAGNUM

Chcąc polować na zwierzynę słusznych rozmiarów lub mogącą okazać się w skrajnych sytuacjach niebezpieczną należy bezwzględnie zaopatrzyć się sprzęt adekwatny do tego. Minimum jakie powinniśmy posiadać to 357 Magnum lub 10 mm Auto. Jednak lepiej jest zaopatrzyć się w mocniejszy nabój. Pomijając monstra typu 500 S&W Magnum czy 454 Casull do których amunicja jest wściekle droga i mało dostępna, przynajmniej w Europie to praktycznie pozostaje 44 Magnum. Decydując się na broń strzelająca tym nabojem lub też większym należy mieć na uwadze również skutki uboczne strzału jak odrzut broni i huk wystrzału.




Naboje do broni długiej

Część broni krótkiej wykorzystuje zestaw naboi do broni długiej wykożystywanych do broni krótkiej, od lewej 22 Hornet, 222 Rem. 223 Rem. 22x52R, 243 Win. 308 Win. 30 06, śrutowy 410 naboje przeznaczone do broni długiej zaczynając od 22 Hornet kończąc na nabojach typu 416 Dakota lub podobnych, włączając w to amunicję do broni o lufach gładkich. Stosowane są do odstrzału takiej samej zwierzyny jak z broni długiej, różnica polega na skróceniu zasięgu skutecznego strzału. Broń strzelająca tymi nabojami w przeważającej części to konstrukcje jednostrzałowe. Bez względu na to czy jest ona z zamkiem ślizgowym, klinowym czy z łamaną lufą, broń ta balistycznie zachowuje się jak długa ze skróconą lufą. Rozpatrując możliwość zaopatrzenia się w broń strzelającą którymś z tych naboi należy pamiętać, iż ich pociski zachowują się inaczej niż pociski wystrzelone z naboi do broni krótkiej. Przy strzałach na bliskie odległości stosując pociski ekspansywne uzyskamy zdemolowanie zwierzęcia. Ma to miejsce zwłaszcza gdy pocisk posiada prędkość 1000 m/s lub niewiele mniejszą. W przypadku pocisków nie ekspansywnych obserwowane jest przestrzelenie zwierzęcia na wylot, pocisk nie oddaje energii celowi i unosi znaczną jej część bezproduktywnie. Jednak największą wadą tych naboi jest mała odporność na drobne przeszkody typu gałązki, trawy i tym podobne zarośla, dotyczy to zwłaszcza naboi o małym kalibrze i szybkim pocisku. Pozytywną cechą jest to, że naboje te oferowane są w dużej liczbie eleboracji. 308 Winczester dostępny jest bodajże z ponad pięćdziesięcioma typami pocisków, niewiele mniejszą różnorodność posiada 30 06. Jeśli dołożyć do tego dostępność komponentów do samodzielnego scalania to otrzymujemy możliwość doboru naboju do interesujących nas zastosowań. Najczęściej spotyka się broń strzelającą 222 Rem. w mniejszym stopniu 22 Hornet i 223 Rem. w przypadku małych naboi, a z dużych to 308 i ewentualnie 30 06. Wszelkie inne są rzadziej spotykane, oferowane w niewielkich seriach dla amatorów niebanalnych sprzętów. Dopiero przy strzelaniu na odległość 100 i więcej metrów można docenić zalety naboju karabinowego w broni krótkiej, zwłaszcza jeśli wyposaży się w celownik optyczny.



Broń

Każda broń ma pewną konstrukcję, czyli krótko mówiąc parę kawałków metalu, tworzywa sztucznego, drewna itp. materiałów posiadających jakiś tam kształt i własności mechaniczne. Połączenie tych rzeczy daje egzemplarz broni mający oprócz cech użytkowych jeszcze cechy estetyczne (przynajmniej w broni cywilnej) które powodują subiektywne odczucia co do wartości broni i chęci jej nabycia. O gustach nie pisze każdy ma swój, cechy użytkowe to co innego można je jakoś porównać. Ze względów na konstrukcję broni krótkiej stosowanej w łowiectwie można wydzielić cztery podstawowe typy:

Każdy z tych typów ma swoje zalety i wady, każdy również dobrze spełnia zadania do których był zrobiony. Przynajmniej jeśli chodzi o udane egzemplarze w danym typie. Podczas istnienia broni palnej wymyślono i wprowadzono wiele rodzajów broni nadającej się na złom już w momencie opuszczenia fabryki. Poniżej przedstawię kilka egzemplarzy broni charakterystycznej do wymienionych. Kolejność ich umieszczenia jest całkiem przypadkowa. Jedynym celem było przedstawienie broni charakterystycznej dla danej grupy, oczywiście broń ta może służyć do uprawiania łowiectwa.



Rewolwery.

Praktycznie kultowa broń myśliwych polujących z bronią krótką. Rewolwery pod względem działania urządzenia spustowego dzieli się na: rewolwer COLT ANACONDA

rewolwer magnum RESEARCH BFR praktycznie najpotężniejszy sprzęt jaki można znaleźć Oba typy mają zwolenników i przeciwników. Argumentacja zwolenników rewolwerów dwudziałaniowych opiera się na możliwości oddania strzału jedynie naciskając na spust. Co pod względem szybkostrzelności jest lepszym rozwiązaniem rewolwer ze szkieletem łamanym od każdorazowego odciągania kurka. W rewolwerach podwójnego działania jest również możliwość strzelania z odciągniętego uprzednio kurka, jak to ma miejsce w rewolwerach SA. Większości rewolwerów używanych w łowiectwie, zwłaszcza strzelających największymi kalibrami jest jednodziałaniowych. Siła jaką należy przyłożyć do spustu w broni dużego kalibru (z zasady siła ta jest większa niż ciężar broni) by wprawić w ruch mechanizm obrotu bębna z jednoczesnym odciągnięciem kurka byłaby na tyle duża by praktycznie wykonać to używając jednego palca, przynajmniej kilka razy z rzędu. O zachowaniu precyzji przy tym strzale lepiej nie wspominać.
rewolwer z bębnem odchylanym Ważnym zagadnieniem przy którym spotykamy się w rewolwerach jest sposób ładowania bębna i usuwanie wystrzelonych łusek. Obecnie większość rewolwerów budowana jest z odchylnym bębnem. System ten pozwala na jednoczesne usunięcie wszystkich wystrzelonych łusek, bęben można ładować po kolei każdą komorę lub przy użyciu specjalnego ładowacza wszystkich jednocześnie. Inną rzadko spotykaną już konstrukcją jest łamany szkielet rewolweru, ładowanie i rozładowywanie praktycznie nie różni się od rewolweru z bębnem odchylanym. Najstarszym sposobem a obecnie rozładowywany pojedynczo stosowanym w rewolwerach o największych kalibrach jest pojedyncze ładowanie komór bębna. Również rozładowywanie przeprowadzane jest pojedynczo przy użyciu specjalnego pręta. Ten sposób ładowania jest niewiele szybszy od ładowania rewolweru odprzodowego, stosuje się go w broni strzelającej najmocniejszymi nabojami, gdzie nie można pozwolić sobie na zmniejszenie wytrzymałości szkieletu. Poza tym łowiectwo nie wymaga takiej szybkostrzelności od broni jak przy zastosowaniu jej w działaniach militarnych, dlatego można pozwolić sobie na ograniczenie siły ognia w celu uzyskania dodatkowych zalet.
Rewolwery mają jedną niezaprzeczalną zaletę. Można z jednego egzemplarza strzelać amunicją o różnych parametrach od bardzo silnych do bardzo słabych, bez wpływu dla mechaniki działania. Jest to bardzo wygodne przy polowaniu z jednego egzemplarza broni na różną zwierzynę.



Pistolety samopowtarzalne. smith and wesson 22A kalibru 22LR

Są to wszelkiego rodzaju pistolety skonstruowane na potrzeby szeroko rozumianych Glok z długą lufą służb mundurowych lub do celów sportowych, tylko niektóre powstały z przeznaczeniem dla łowiectwa. Podstawowe zalety jakie posiada pistolet to jest duża pojemność magazynka i szybkostrzelność nie są tak istotne na polowaniu na zwierza jak przy konfrontacji z przedstawicielami gatunku ludzkiego. Większość nowoczesnych pistoletów używanych w wojsku i policji strzela nabojami wystarczającymi do polowań na zwierzynę średnich rozmiarów i drobną. Pistolety strzelające mocnymi nabojami, takimi jak 357 magnum i mocniejszymi mają ograniczoną pojemność magazynka do ośmiu naboi. Umieszczenie magazynka w rękojeści powoduje jej pękatość, prawidłowy chwyt pistoletu możliwy jest dla strzelca o dużych dłoniach. Podstawową wadą pistoletów jest wrażliwość na jakość stosowanej amunicji. O ile przy stosowaniu dobrej jakościowo amunicji praktycznie zacięcia nie występują. To stosowanie amunicji złej jakości lub osłabionej w stosunku do standardowej może je powodować. W celu usunięcia zacięcia należy posłużyć się drugą ręką, co w warunkach konieczności oddania kolejnego strzału jest zajęciem dosyć stresującym. W skrajnym przypadku w celu usunięcia zakleszczonej łuski Pustynny Orzeł z racji naboju jakim może strzelać zaadaptowany do celów łowieckich pistolet Wildey skonstrułowany specjalnie dla myśliwych i zawodów w strzelaniu do metalowych figurpistolet będzie wymagał rozebrania. Statystycznie rzecz ujmując przy używaniu nowoczesnej broni na przykład Gloka i dobrej jakościowo amunicji zacięcia spotyka się niezmiernie rzadko, raz na kilka tysięcy wystrzałów. Niemniej istnieje taka możliwość i należy brać je pod uwagę. Do wad pistoletów automatycznych można zaliczyć również to iż im mocniejszym strzelają nabojem tym bardziej mają skomplikowaną konstrukcję. Wymaga to większej staranności w jego czyszczeniu i doborze smarów do konserwacji. W pistoletach podobnie jak w rewolwerach spotyka się urządzenia spustowe pojedynczego i podwójnego działania. System podwójnego działania spotyka się w zdecydowanej większości współcześnie skonstruowanych pistoletach, we wcześniejszych konstrukcjach należy odciągnąć ręcznie kurek. System samonapinania pozwala na bezpieczne noszenie broń z nabojem w lufie w pełnej gotowości do oddania strzału. Do oddania strzału należy jedynie nacisnąć spust. Siła do tego użyta jest nie wiele większa niż przy strzelaniu z kurka odciągniętego, tak że nie wpływa to znacząco na celność strzału.



Broń krótka specjalnie przeznaczona do łowiectwa.  pistolet Anschuetz Exemplar wyglądem przypomina obżynek karabinu

Konstrukcje te podzieliłbym na dwie kategorie: Pierwsza to wszelkiego rodzaju pomniejszone kopie broni długiej z zamkiem ślizgowo-obrotowym, wyposażone w chwyt pistoletowy, strzelające nabojami sztucerowymi, jednostrzałowe lub posiadające magazynek. Broń ta przeważnie wyposażana jest w celownik optyczny, stosowana do odstrzału zwierzyny na duże odległości bez względu na jej pistolet SAVAGE swoją konstrukcją bardziej przypomina karabin z zamkiem ślizgowo-obrotowym niż pistolet rozmiar. Skupienie z pistoletu Anschuetz Exemplar w kalibrze 22 Hornet na odległości 100 m wynosi 25 mm, a z kalibru 222 Rem 65 mm na 200 m. Podobną celnością charakteryzuje się Remington XP 100. Jest to celność porównywalna z dobrej klasy pełnowymiarowymi sztucerami. Decydując się na tego typu broń należy uwzględnić odrzut jaki one posiadają. Dla niektórych strzelców odrzut naboju 30 06 przy wadze broni 3,5 kg jest za duży, a co można powiedzieć o odrzucie broni w tym kalibrze o wadze 2 kg czy mniejszej. Waga i gabaryty tej broni mają niezaprzeczalne zalety w przypadku ograniczania ciężaru ekwipunku zabieranego z sobą na łowiecką wyprawę.
Drugą kategorią jest broń z łamaną lufą. pistolet jednostrzałowy COMANCHE Konstrukcja tej broni pozwalająca na szybką wymianę lufy na aktualnie przydatną do warunków polowania. W tej kategorii panuje całkowita dowolność dotycząca konfiguracji używanego naboju, instalacji urządzeń kompensujących odrzut czy wykorzystania celowników optycznych. Przykładowo Thompson Center Contender poza standartowymi nabojami używanymi w broni krótkiej oferowany jest również w kalibrach sztucerowych i do broni gładkiej jak 410. pistolet jednostrzałowy Thompson Center Do jednego szkieletu można nabyć szereg wymiennych luf, we wszystkich kalibrach praktycznie stosowanych na polowaniu. Ponieważ waga dodatkowej lufy zraz z zapasem do niej amunicji nie jest przerażająco duża, można zabrać na polowanie zestaw luf których można użyć zależnie od okazji. Co w przypadku zabierania dodatkowego egzemplarza broni nie było by tak wygodne. Broń tej grupy jest dla strzelców którzy mają świadomość iż mogą wstrzelić tylko raz i potrafią wykorzystać tą jedną okazję.



Wyposażenie dodatkowe

Celowniki optyczne i urządzenia wspomagające celowanie. przykład nowoczesnej myszki i szczerbinki wyposażonej w kropki ułatwiające celowanie

Pierwszym prymitywnym celownikiem była muszka umieszczona na końcu lufy. Stosowana jeszcze obecnie w broni z lufami gładkimi strzelającymi nabojami śrutowymi. W celu zwiększenia precyzji strzału z lufy gwintowanej wprowadzono urządzenie pomocnicze w postaci szczerbinki umieszczonej na początku lufy. Muszka i szczerbinka nazywane są "otwartymi przyrządami celowniczymi" lub klasycznymi. Pomimo licznych modernizacji, wprowadzenia możliwości regulacji zarówno muszki jak i szczerbinki zasada ich działania nie uległa zmianie od czasu wynalezienia. Polega ona na umieszczeniu muszki na środku szczerbinki, w jednym z nią poziomie. Istniej wiele form otwartych przyrządów celowniczych, najpopularniejsze to: o zarysie trójkątnym, prostokątnym i okrągłym. Nie będę opisywał zalet i wad poszczególnych rodzajów. Najważniejsze jest przyzwyczajenie strzelca i jego subiektywne odczucie.
celownik optyczny zamontowany na broni przeznaczonej do strzelania na dalekie dystanse kalimator bushnella, uładtwia szybkie celowanie Celowniki optyczne zaczęto stosować w broni krótkiej wraz z rozwojem łowiectwa. Specyfika broni krótkiej wymaga umieszczania celownika w odległości co najmniej 40 cm od oka strzelca, (w broni długiej ta odległość wynosi około 7 cm) wymaga to użycia celowników specjalnie przeznaczonych do broni krótkiej. Celownik optyczny jest szczególnie przydatny przy strzelaniu na duże odległości. Przy szybkim strzelaniu na bliskie odległości uchwycenie celu w lunecie wymaga intensywnego treningu, po opanowaniu tej sztuki celowanie okazuje się bardzo proste.
Innym rodzajem celowników są urządzenia wyświetlające najczęściej czerwoną siatkę celowniczą na układzie optycznym. Nie powiększają one celu, lub robią to w niewielkim zakresie maksymalnie 2x. Ich zaletą jest możliwość szybkiego odnalezienia celu, nawet w przypadku słabszej widoczności. Nie posiadają natomiast precyzji celowników optycznych.
laserowy wskaźnik celu, przydatny przy ograniczonej widoczności do szybkiego uchwycenia celu latarka taktyczna stosowana do oświetlania celu na niewielkie odległości Do urządzeń wspomagających celowanie zaliczył bym laserowe wskaźniki celu i latarki taktyczne montowane na broni. Do ich zadań należy oświetlenie celu w przypadkach złej widoczności. Jak również umożliwiają oddanie skutecznego strzału bez użycia celowników. Kierując się jedynie punktem świetlnym na celu wskazującym obszar w który uderzy pocisk. Do celów łowieckich mogą być używanie przy polowaniu w warunkach złej widoczności np. w nocy. W jasny słoneczny dzień są bezużyteczne. Dobór odpowiedniego celownika nie jest skomplikowaną sprawą. Należy jedynie wypróbować wszystkie możliwe kombinacie broń-przyrządy celownicze. Wszelkie dobre rady i opinie bardziej doświadczonych strzelców są niezwykle cenne, jedyny z nimi problem to taki, że przeważnie się wykluczają. Dlatego najlepiej samemu dojść do tego jaki celownik zamontować na własnej broni.



Kabury i pasy kabura dostosowana do rewolweru wyposażonego w celownik optyczny kabura jakiej używam, chroni cały rewolwer a jednocześnie pozwala na wmiarę szybkie jego wyciągnięcie

Kabury i pasy są elementem wyposażenia pozwalającym na noszenie swobodne noszenie broni podczas polowania bez potrzeby angażowania rąk. Do kabur stosowanych w łowiectwie nie ma tak rygorystycznych wymagań jak do wojskowych czy policyjnych, zresztą wymagania są trochę inne. Po pierwsze nie ma potrzeby ukrywania broni, jak również ciągłego jej noszenia w gotowości do użycia. Można sobie pozwolić na stosowanie kabur zamkniętych chroniących broń. Broń łowiecka jest zdecydowanie większych rozmiarów niż inna broń krótka, często wyposażona jest w celownik optyczny co łącznie daje dosyć duży ciężar, dla tego najlepsze są kabury sztywno mocowane do pasa lub noszone na szelkach. Swobodnie dyndające dwa kilogramy żelaza nie wpływa pozytywnie na samopoczucie piechura zwłaszcza jeśli ma już kilkanaście kilometrów za sobą. Tradycyjnie na pasie w specjalnych gniazdach noszono zapas amunicji, wydaje mi się że jest to w dalszym ciągu najlepszy sposób noszenia amunicji. Oczywiście pas z amunicją i bronią nie może być tym samym co podtrzymujący spodnie, chociażby z tej przyczyny, iż podczas przerw w polowaniu można go ściągnąć dla odpoczynku.



Kryteria wyboru amunicji i broni

Pierwszą rzeczą przy wyborze broni i to nie tylko krótkiej ale każdej innej jest określenie do czego będziemy ją używać. Dlatego należy odpowiedzieć na następujące pytania.

    1. Na jaką zwierzynę będziemy polować?
    2. W jakim terenie zamierza się polować?
    3. Jaka jest dostępność poszczególnych rodzajów broni i amunicji na rynku?
    4. Ile sztuk broni możemy nabyć?
    5. Ile czasu i funduszy możemy przeznaczyć na trening strzelecki?
    6. Wreszcie na końcu jaki typ broni i w jakim kalibrze nabyć?

Określenie zwierzyny na jaką będziemy polowali jest fundamentem w dalszych rozważaniach dotyczących wyboru odpowiedniej broni i amunicji. Twierdzenie iż można polować z jedną sztuką broni przy użyciu jednego typu amunicji na wszystko nie jest tak do końca prawdziwe. Jeśli nie ma innych możliwości to trzeba strzelać z tego co się ma, tak by wycisnąć ze sprzętu jak najwięcej. W przypadkach posiadania nie ograniczonych możliwości nabywania broni i amunicji do niej, sprawa wyboru jest prosta. Do każdego gatunku zwierzyny można zafundować sobie odpowiednią broń. Również gdy nastawieni jesteśmy na jeden rodzaj zwierzyny to najlepszym wyborem jest skompletowanie sprzętu specjalnie do tego przeznaczonego.

Zakładając że głównym celem naszego polowania będzie zwierzyna drobna nie ma sensu zaopatrywać się w broń dużego kalibru. Jest to nie wygodne, chociażby na konieczność targania cięższego ekwipunku niż potrzeba. Można oczywiście traktować takie strzelanie jako trening, tyle, że trening strzelecki należy prowadzić na strzelnicy. A dla treningu kondycji można nosić kowadło, co prawda nie wygląda tak szpanersko jak rewolwer dużego kalibru. Wystarczająca będzie broń strzelająca 22 LR lub mocniejszy, lecz nie większa niż 9 mm Parabelum. Jeśli zwierzyna na jaką mamy zamiar polować jest słusznych rozmiarów wtedy bezwzględnie należy zaopatrzyć się w broń strzelającą mocnym nabojem, powiedzmy klasy .357 Magnum i mocniejsze. Pamiętać należy iż do położenia dużego zwierza wymagana jest odpowiednia energia. Można z chirurgiczną precyzja zastrzelić jelenia czy dzika ze słabiutkiego naboju, byle pocisk dotarł do istotnych organów. Tyle że polowanie z bronią krótką bardziej przypomina posługiwanie się siekierą drwala niż skalpelem chirurga. Sytuacja wygląda trochę inaczej jeśli musimy ograniczyć się do jednej sztuki broni a mamy zamiar polować na wszelką dostępna zwierzynę. Pozostaje nabyć broń dającą możliwość wymiany lufy na inny kaliber. Lub też broni umożliwiającej strzelanie amunicją o szerokim zakresie posiadanej energii. Od słabej do bardzo silnej. Jeśli od biedy do drobnej można strzelać z dużego to na odwrót nie jest rekomendowane.

Teren na którym mamy zamiar polować determinuje wybór broni i amunicji o tyle że ma wpływ na odległości na jakie się strzela. W przypadku gęstych zarośli odległość strzału ograniczona jest do 40 do 50 m. Na otwartym terenie 100 m jest praktycznie najmniejszą odległością na jaką jesteśmy wstanie podejść większość zwierzyny.

Ważnym czynnikiem na który bezwzględnie należy zwrócić uwagę jest dostępność amunicji. Cóż z tego że nabędziemy dobrą broń strzelającą nabojem 44 Magnum, jak nie będziemy wstanie dokupić amunicji z pociskami półpłaszczowymi albo w ogóle nie będziemy wstanie dokupić żadnej amunicji. Oczywiście można posiłkować się własną produkcją amunicji, jednak w dalszym ciągu ograniczeni będziemy dostępnością komponentów, a z tym może być jeszcze gorzej niż z amunicją gotową. Dlatego najlepszym rozwiązaniem jest sprawdzenie dostępności w placówkach handlowych jaką amunicję mają na stanie. Jedna cenna uwaga nie sugerować się twierdzeniem handlowca "ściągnę na zamówienie" może okazać się konieczne zamówienie partii której nie wystrzelamy przez następne 10 lat.

Kolejnym niemniej ważnym tematem jest trening strzelecki. Który oprócz czasu pochłania znaczne kwoty za wystrzeloną amunicję. Nie ma co ukrywać by chcąc skutecznie polować z broni krótkiej należy nauczyć się strzelać. Nie trafiać ale strzelać. Bez intensywnego treningu nauczyć się celnie strzelać z broni krótkiej nie jest możliwe i to muszą być setki sztuk wystrzelonej amunicji. Przynajmniej ja nie widzę innej możliwości. Może ktoś ma "cudowne" metody nauki, ja nie mam. Strzelnica, strzelnica i jeszcze ze trzy razy strzelnica. Dobrym rozwiązaniem przynajmniej finansowym jest nabycie broni czarnoprochowej. Według moich testów koszt jednego wystrzału z rewolweru kalibru 44 kształtuje się na poziomie 30% koszt u jednego naboju pistoletowego (9 mm Parabelum lub 9 mm Makarow) najtańszego na rynku.

I wreszcie temat wyboru odpowiedniego typu broni. Pistolet, rewolwer a może coś z zamkiem ślizgowo-obrotowym lub z łamaną lufą, i z jakim nabojem? Po pierwsze z co by to nie było powinno mieć lufę o długości co najmniej 15 cm. Myśliwy nie musi nosić ukrytej broni, przynajmniej tej służącej do polowania. Może pozwolić więc sobie na broń z dłuższą lufą, nie jest wiele cięższa a parametry strzału podnoszą się znacząco. Po drugie nie idzie na wojnę i nie potrzebuje dużej siły ognia. Zresztą i tak w większości przypadków nie jest w stanie celnie wystrzelić sześciu pocisków do jednego zwierza. A z tej to przyczyny iż albo zwierz będzie poza zasięgiem strzału albo myśliwy nie będzie już wstanie zrobić cokolwiek nie mówiąc o celnym strzelaniu. Wszystko zależy od zwierza na którego się poluje. Dzik w ciągu sekundy pokonuje około 10 m, przy założeniu że pierwszy strzał oddaje się do stojącego zwierzęcia w odległości 30 m. Dobry strzelec potrafi wycelować i oddać strzał w czasie jednej sekundy, co i tak wydaje się mało prawdopodobne w przypadku poruszającego się celu takiego jak zwierzę w terenie. Co prawda są rekordziści potrafiący oddać strzał w czasie 0,25 sekundy, ale do tarczy czyli nie musieli analizować sytuacji przed strzałem i wiedzieli gdzie się znajduje cel przed sięgnięciem po broń. Wracając do dzika, po sekundzie dwu będzie poza zasięgiem broni krótkiej, jeśli zaatakuje to odległość 30 m pokona w 3 sekundy, nawet krócej. W przypadku takiego zwierza jak lew czas ten będzie wynosił poniżej 1,5 sekundy. Najlepiej podzielić łowiecką działalność na dwie grupy. Polowanie na bliskie odległości i dalekie. W przypadku tej drugiej praktycznie najlepszym rozwiązaniem będzie sprzęt z zamkiem ślizgowo-obrotowym, strzelający pełnowymiarowym nabojem sztucerowym. Wyposażony w celownik optyczny. Alternatywą będzie broń z łamana lufą również wyposażona w celownik optyczny i strzelająca takim samym nabojem. Na bliskie odległości rozsądnej jest zaopatrzyć się w pistolet lub rewolwer. Z tym że sugerowałbym zasadę pistolet w kalibrach słabych i średnich, rewolwery w mocnych i bardzo mocnych. Kwestia celownika jest sprawą indywidualną lub koniecznością zdeterminowaną warunkami oświetleniowymi.

Z pewnością będzie wiele odmiennych opinii, nie zamierzam z nimi polemizować. Dyskusje na temat broni i amunicji należą do ulubionych przez myśliwych, strzelców sportowych i wszystkich innych parających się bronią. A zależność w tych dyskusjach jest taka: Im ktoś mniej wie tym więcej mówi, a im ktoś więcej wie to mniej mówi i słucha by wiedzieć więcej. Pomijając złośliwości należy stwierdzić nie ma uniwersalnej broni na wszystkie okazje. Każda ma swoje zalety i wady, od umiejętności strzelca zależy wykorzystanie w największym stopniu zalet i zminimalizowanie wad. Dobór broni jest sprawą tak indywidualną że wszelkie jednoznaczne rady nie mają sensu. Najlepiej samemu wszystkiego spróbować.





JEŚLI PODAOBAŁA CI SIĘ STRONA
CHCIAŁBYŚ BY BYŁA ROZWIJANA I UTRZYMYWANA NA SERWERZE
PRZEŚLIJ 50 GR (pięćdziesiąt groszy) NA RACHUNEK
12 1140 2004 0000 3302 3087 8818
STRONA GŁÓWNA REKLAMA


POLOWACZKA POLOWACZKA